نویسندگان عصر ما: هوشنگ گلشیری

66

نویسندگان عصر ما

 

هوشنگ گلشیری

 

«نه! من خانه‌ای ندارم، سقفی نمانده است، دیوار و سقف خانه‌ی من همین هاست که می­نویسم. همین طرز نوشتن از راست به چپ است. در این انحنای نون است که می­نشینم. سپر من از همه‌ی بلایا، سرکش کاف یا گاف است» (نشستن در انحنای نون)

 

گروه ادبی هامون: در اواخر دهه چهل خورشیدی بود که کتابی به نام «شازده احتجاب» منتشر شد و خیلی زود بر سر زبان ها افتاد و در فهرست آثار فاخر ادبی ایران جای گرفت. نویسنده این کتاب کسی نبود جز هوشنگ گلشیری. جوانی اصفهانی که کودکی اش در آبادان سپری شده بود، جایی که تاثیر زیادی در شکل گیری شخصیت او گذاشت.

هوشنگ گلشیری از آن دست نویسنده هایی است که ادبیات داستانی ایرانی برای همیشه به او مدیون است؛ نه تنها بخاطر داستان های بی نظیرش، بلکه برای پرورش نویسندگانی چون یارعلی پورمقدم، محمدرضا صفدری، محمد محمدعلی، حسین سناپور، آذر نفیسی، عباس معروفی، منصور کوشان، شهریار مندنی‌پور، منیرو روانی‌پور، قاضی ربیحاوی، ناصر زراعتی، حسین مرتضاییان آبکنار و ابوتراب خسروی. نویسندگانی که حالا هر کدام شان ستاره ای در پهنای آسمان ادبیات ایران هستند.

از دیگر کارهای مهم گلشیری، راه اندازی ماهنامه ادبی کارنامه در سال ۷۷ بود. ماهنامه ای برای انتشار آثاری که در طول یک دهه منتشر نشده بودند.

آنچه از هوشنگ گلشیری به جای مانده شامل آثاری در قالب داستان کوتاه، داستان بلند، رمان، فیلم نامه و چند کتاب نقد و بررسی و مجموعه مقالات است. که شازده احتجاب، نیمه تاریک ماه، بره گمشده راعی، جن نامه و آئینه های در دار از مهم ترین آثار او هستند.

بعد از درگذشت مرد بزرگ ادبیات ایران، بنیادی به نام وی تاسیس شد تا تلاش هایش در حمایت از فعالیت های ادبی همچنان ادامه یابد. مدیریت این بنیاد هم اکنون با همسرش فرزانه طاهری است.

 

ارسال یک پاسخ

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.